……

ตอนนี้ กระแสธรรมไหล ได้ไหลไปแล้ว
และ ไหลไปนานแล้ว..

..
อย่าไปฝืน มันเลย..

..
..
..

ณ คลองปลาก้าง และอยู่ดีๆ ก็ย้ายไปเกาะสะเดิ่ง แต่บรรยากาศดีขึ้นเยอะ

ทุกอย่าง หายไปหมด ไม่มีอะไรเหลือเลย
เมื่อมองเห็นแต่ตัวเรา กลายเป็นแป้งฝุ่นไปหมด
ทุกอย่างนิ่งสนิท ไม่มีอะไร นอกจากอาณาจักรแป้ง.. ที่หมดจด
เหมือนเคลียร์ความเข้าใจได้หมด ทีเดียวจบ ไม่มีคงค้าง
..
นิ่งสนิท นาน มาก ออกไม่ได้เลย
..
มีคำพูดเรียบๆ ว่า

..
เราไม่อยากกลับมาที่นี่อีก
..
เป็นน้ำเสียงที่นิ่ง ดูเข้าใจโลกมากขึ้น

ณ ดอยตุง

วันนี้ เป็นเรื่องที่แปลกกว่าทุกวัน
สิ่งที่เกิดขึ้นคือ
- พิจารณาเข้าใจมากขึ้น
- แต่ความเข้าใจ ไปอยู่ในช่วง หลังจบ..
- ไม่รู้เรียกว่าอะไร
- อาจเป็นไปได้ว่า เมื่อฟาดฟันไปสุดๆแล้ว เกิดประกายความรู้ความเข้าใจขึ้น
- เข้าใจว่า
- เรื่องราวทั้งหมด ทั้งชีวิต ทั้งโลก ทุกสิ่งทุกอย่าง
ไม่ว่าอะไรใดๆ ก็ตาม ที่ได้เกิดขึ้น ต่างก็ได้เกิดขึ้น
และมัน..
เป็นอยู่อย่างนั้น .. ดำเนินไปตามทางของมันอย่างนั้น
ตามกระแสโลก ตามกระแสกรรม ตามกระแสวัฏฏะ
..
ทั้งหมด
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ดี เรื่องที่ไม่ดี
ความสุข ความทุกข์
ความชอบ ความไม่ชอบ
อารมณ์ทั้งหมด ความรู้สึกทั้งหมด
มันก็ได้เกิดขึ้น และ ดำเนินไปตามนั้น
..
- จิตนิ่ง .. สนิท
- ส่งออกน้อยลง หลงอารมณ์น้อยลง
- อารมณ์การฟูมฟาย แบบวันก่อนอาจมีอยู่ แต่ไม่ถึง 20%
..
- มองเห็นคน .. ไม่เป็นคน ชัดขึ้นมาก.. เป็นกองธาตุไป…
- ..

ณ หน่วยย่อย สองพี่น้อง อมก๋อย

จากการพิจารณา ณ ใต้น้ำสายใหญ่ที่ชื่อว่า กระแสโลก..
ต่อเนื่องว่า..

ตัวเราท้ายสุดแล้ว ก็ต้องถึงวันหนึ่ง
ที่จะต้องจมลงสู่ใต้ท้องน้ำ กลายเป็นเศษตะกอนของกระแสน้ำ
ไหลลงไปรวมกัน ณ ที่สุดสายปลายน้ำ
..
ความคิด ความรู้สึก อารมณ์ ต่างๆ ที่ได้เกิดขึ้น
ที่ได้ผ่านมาในชีวิตทั้งหมด..
ไม่เหลืออะไรอีก..
ลมหายใจที่สูด เข้า ออก
กลายเป็นฟองอากาศลอยสู่ผิวน้ำ
ร่างกายที่เคยแหวกว่าย
เหลือเพียงดินทราย พัดดาไปในกระแส..
..
เราทุกคนต่างก็ได้เกิดตาย เกิดตาย เกิดตาย มานานไม่รู้เท่าไหร่
ดินทรายตะกอน ทั้งหมดที่มีอยู่นี้
คงเป็นเศษซากร่างกายของเรามากมาย เป็นร่างกายของใครๆ มากมาย
กองเท่าภูเขา ภูเขาใหญ่ ทั้งหมดที่มองเห็น
ทั้งหมด คงไม่เพียงพอกับการเกิดตาย ในวัฏฏะนี้..
..
ลองหยิบดินทรายหนึ่งนี้ขึ้นมาดู..
นี่เป็นตัวเราหรือ .. เป็นตัวเราที่เราเคยยึดถือไว้หรือ..
กองนี้ กองน้น หรือกองไหนๆ ต่างก็เคยเป็นตัวเราทั้งหมด
เคยเป็นอาหารที่เรากิน เคยเป็นสิ่งต่างๆรอบตัวเรา
เคยเป็นผู้คนมากมาย เคยเป็นครอบครัว เคยเป็นคนที่เราผูกพัน
เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง..ที่เราเคยมี ที่เราเคยเป็น
..
ณ เวลานี้ สิ่งที่เป็นกองดินนี้ มันไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว
มันไม่ใช่อีกแล้ว..
..
..
กองดินทั้งหลายนี้ ลองเทียบกับจักรวาลที่กว้างใหญ่
มันก็เป็นแค่ฝุ่นอากาศ … ฝุ่นอากาศที่ลอยอยู่
..
ทั้งหมดของความจริง .. ทั้งหมดของสิ่งที่เป็น..
ทั้งหมดของสิ่งที่เห็น.. ทั้งหมดนี้ .. ทั้งหมด
มันคืออะไร.. คือสิ่งที่เรายึดถือไว้หรือ..
ยึดเอาว่าเป็นความคิด
ยึดเอาว่าเป็นความรู้สึก
ยึดเอาว่าเป็นอารมณ์
ยึดเอาว่าเป็นเรา ยึดเอาว่าเป็นเขา
ยึดเอาว่าเป็นตัวเป็นตน
ยึดเอาว่าเป็นทุกสิ่ง เป็นทุกอย่าง
..มันใช่แล้วหรือ
มันใช่แล้วหรือ..

..
..
..
..
วันนี้ เป็นวันที่เข้าถึงใจ เป็นอย่างมาก
เข้าใจถึงเรื่องราวที่พิจารณา.. เรียกว่า
นี่เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่มาก ในการเข้าใจ
มากกว่า .. มากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ที่ได้สัมผัสมา
..
..
..
เกิดความรู้สึกว่า
จิต ณ ตอนนี้ เวลานี้ ในความว่างเปล่าที่มีอยู่
ในความละเอียดต่างๆที่มีอยู่ ที่เคยเป็นอวกาศที่ว่างเปล่า
ได้เกิดโรงจอดรถขึ้น เหมือนเป็นจุดพักที่เป็นหลักแหล่ง
สามารถเข้าถึงได้ทันที หากนึกถึง..
และ..
..
..
ได้เกิดความรู้สึกว่า..
โรงรถนี้ คือที่ๆ เราได้เดินทางมาถึงจุดหนึ่งแล้ว
..จากการเดินทางอันยาวไกล
เรื่องราวต่างๆ ที่ได้ผ่านมา..
มากมาย..
..
ทุกอย่าง
ทุกความคิด ทุกอารมณ์ ทุกความรู้สึก..
ทุกอย่าง ..
ได้กลายเป็น สิ่งที่อยู่ข้างหลัง..
ณ ที่นี่ ตอนนี้ เวลานี้ .. เรามาถึงจุดๆ หนึ่งแล้ว
..
และ…
ได้เกิดคำพูดขึ้นว่า..
..
..
..
เราจะไม่กลับไปเริ่มต้นใหม่อีกแล้ว
..
..
..
..
..
..
..
..
..
..
และ
..
..
..
..
ร้องไห้..
และร้องไห้
..ร้องไห้มาก
..
ร้องอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ยิ่งกว่าทุกอย่าง ยิ่งกว่าอะไรใดๆ ที่ได้เคยรู้สึก
..
..
..
..
..
..
มองเห็นทุกอย่าง..
เห็นสติ เห็นโรงจอดรถ..
ทุกอย่าง นิ่งสนิท นิ่งมาก.. อยู่ภายใน
..
แต่ ร้องไห้..
..
..
ทุกอย่าง ที่ได้ผ่านเข้ามาในชีวิต
ทุกอย่างมีค่า .. ทุกอย่างมีความหมาย .. มาก..
ทุกอย่าง ล้วนแล้วแต่เสริมสร้าง ให้เรา.. เป็นเรา.. ณ ปัจจุบันนี้
..
ไม่ว่าเรื่องราวทั้งหลาย ทั้งหมดในชีวิต
จะเป็นเรื่องที่ดี .. หรือเป็นเรื่องที่ไม่ดี..
ต่างก็สร้างตัวเราขึ้นมา..
..
และ ต่อนี้ไป..
เราจะมองเห็นทุกสิ่งทุกอย่าง อยู่ข้างหลัง
ทุกอย่าง.. เราได้ผ่านมันมาแล้ว..
เราได้ผ่านอารมณ์ เราได้ผ่านความคิด เราได้ผ่านความรู้สึก ทั้งหลาย
ทั้งหมด ทั้งมวล ไม่ว่าจะอะไร ไม่ว่าจะใดๆ ก็ตาม
เราได้ผ่านมามันมาแล้ว..
..
เราจะไม่ อีกแล้ว .. เราจะไม่กลับไปเริ่มต้นใหม่กับสิ่งเหล่านี้อีกแล้ว..
ไม่เอาแล้ว..
เราเดินทางมาไกลมากแล้ว .. ไกลมาก มาก..
ไกลเกินกว่า.. เกินกว่าที่จะ..
..
..
..
..
..
..
..
มันเป็นยิ่งกว่าความรู้สึกใดๆ ที่เคยเกิดขึ้น ทั้งหมดในชีวิต …
..
ไม่ใช่ไม่ผูกพัน
ไม่ใช่ว่าตัดมันได้
ไม่ใช่ว่าเป็นการละทิ้ง
ไม่ใช่ว่าเป็นการถอนถอน
ไม่ใช่ว่าเป็นการวางเฉย
ไม่ใช่เป็นการสูญเสีย
..
มันเป็นยิ่งกว่าความผูกพัน
มันเป็นยิ่งกว่าอะไรใดๆ ที่มองเห็น ที่รู้สึก ที่สัมผัส ที่รับรู้ ..
ของการเกิดมาในชาิตินี้ ในการได้เกิดมา ในการได้เป็นมนุษย์
กับการได้เรียนรู้ในเรื่องราวเหล่านี้ ในเรื่องราวทั้งหมด
..
..

มัน.. เป็นความเข้าใจ..
เข้าใจในชีวิต เข้าใจในความเป็นมา เป็นไป
เข้าใจถึงเหตุ และผล ของสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด
..และรู้ ..
รู้ว่ามันเป็นอย่างไร
..
..
..
ร้องไห้ ..
และ ร้องไห้..
มาก
..
..
..
.. เพราะ..
..
..
..
..
..
..
..
..
..
..
..
..
..
เราจะไม่ไปเริ่มต้นใหม่กับทุกสิ่งทุกอย่างอีกแล้ว…
..
..
..
..
(ร้องไห้ และ ร้องไห้ อยู่อย่างนั้น……..)

จาก ตะเคียนทอง ไป ป้อมปี่ และ วันนี้ ที่ ไทรโยคใหญ่
..
ตัวเรา กำลังอยู่ในน้ำ ว่ายวน ควานหาอะไรบางอย่าง.. ที่อยู่ในนี้
กระแสน้ำ ลึก ไหล เขียว ฟ้า ดู งดงาม

ผู้คนมากมาย เช่นกัน ต่างกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง ณ ใต้น้ำแห่งนี้
บางคน แม้ร่างกายเปื่อยยุ่ย ผิวหนังถลอก เหลือเพียงโครงกระดูก
ก็ยังคงดำดิ่ง ลงสู้ท้องน้ำ
..
หลายคน พบเจอความสุขสมหวัง
หลายคน พอเจอแต่ความทุกข์ระทม
หลายคน ยังคงควานหาสิ่งที่ต้องการ
..
ที่นี่ที่ไหน..
อาจเรียกได้ว่า นี่คือโลก หรือเปล่า..
..
กระแสโลก ที่ใครๆ เขาเรียกกัน
..
ไม่มีแม้สักคน ณ ที่นี้
ที่ท้ายสุดแล้ว
จะไม่จมดิ่งสู่ใต้ท้องน้ำ
..

ทุกคน แท้จริงแล้ว เหลือแต่เพียง ความเน่าเปื่อย ย่อยสลาย
ตกลงสู่ก้นบึ้งของกระแสน้ำ
ไม่มีข้อยกเว้นใดๆ สำหรับทุกขีวิต ที่ต้องแหวกว่าย ณ ที่แห่งนี้
..
ไม่มีเลย ไม่มี..

..

ทุกคน กำลังกลายเป็นส่วนหนึ่ง ของกระแสโลก
ไม่ว่า สุข หรือ ทุกข์ ไม่ว่าชอบ หรือ ไม่ชอบ
ไม่ว่า หลง หรือ ไม่หลง ไม่ว่าอะไรใดๆ ทั้งสิ้น
ทุกคน ทุกอารมณ์ ทุกความรู้สึก ต่างก็ล้วนแล้วแต่ต้องจมลงสู่ใต้ท้องน้ำ
กับกระแสโลกอันเย็นยะเยือก
.. และ รอวันกลายเป็นผุยผง
..
มากมาย .. มากมาย..
สิ่งที่มองเห็น คือ ผู้คนมากมาย
ล้วนแล้วแต่ลงไปกองอยู่ด้านล่าง
เป็นกองมนุษย์ อยู่ด้านล่าง
..
ตัวเรา
ตัวเรา
เช่นกัน
วันหนึ่ง ร่างกายของเรา ก็ต้องจมดิ่ง ลงไปสู่เบื้องล่างอย่างนั้น เช่นกัน
..
ความหมายใด ที่ได้เกิดขึ้นกับชีวิตนี้ จะสูญสลาย หายไปหมด
ไม่มีอะไร ไม่มีความหมายใด หลงเหลืออยู่ ไม่มี ไม่มี ไม่มีอะไร
..
มีแต่เพียงความว่างเปล่า เคว้งคว้าง
มีแต่เพียงเศษของร่างกายที่หลงเหลือไว้..
ที่ตกตะกอนอยู่..
..
ตะกอนแห่งความสุข
ตะกอนแห่งความทุกข์
ที่ทิ้งไว้ ในกระแสโลก อันไหล ลึก เยือกเย็น
..
ไม่เหลืออะไรเลย ไม่มีอะไรเลย
..
ณ วันนี้ เวลานี้ ตอนนี้
สิ่งนี้หรือ กับ ตัวเรา กับร่างกายเรา
ที่เรากำลังยึดถือมันไว้..
ตะกอนแห่งชีวิต เศษซากของร่างกาย ฝุ่นผงของกระแสโลก
นี่หรือ
ที่เรากำลังยึดถือมันอยู่..
..
..
..
ความสุขทั้งหลาย ความทุกข์ทั้งหลาย
ที่มีอยู่ ณ เวลานี้ สิ่่งที่กำลังยึดถืออยู่ ณ ปัจจุบัน
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เรามองเห็นอยู่
สิ่งเหล่านี้หรือ คือสิ่งที่เราต้องการ
สิ่งเหล่านี้หรือ คือสิ่งที่ถูกต้องและเหมาะสม
การไขว่คว้าทุกอย่างที่มี ณ เวลานี้หรือ ที่เราต้องการ
..
สิ่งนี้หรือ ที่เรายึดถือมันไว้

..
เศษตะกอนของกระแสโลก
ที่ไม่ใช่ตัวตน ไม่ใช่ตัวเรา ไม่ใช่ใคร ไม่ใช่ของใคร ไม่ใช่เรา
และ ไม่มีใคร ไม่มีอะไร ไม่มี และ ไม่มี
..
..
..
สิ่งนี้หรือ.. ที่เรากำลังยึดถืออยู่..
..
..

Hdd พัง
ข้อมูลทั้งหมด.. หน้าที่การงาน รูปภาพ  เกม ไฟล์ต่างๆอีกมากมาย
สิ่งต่างๆที่ เคยเป็นปัจจุบัน สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น
สิ่งต่างๆ ที่ได้ถูกเก็บไว้ บันทึกไว
มากมาย
..
ณ เวลานี้ สิ่งเหล่านั้น กำลังถูกโอนถ่าย เคลื่อนย้าย
ถามตัวเองให้ชัดๆว่า
สิ่งเหล่านี้ ที่ได้เคยเป็นปัจจุบัน..
ทุกๆ ความรู้สึกที่เกิดขึ้น
ทุกๆ อารมณ์ที่เกิดขึ้น
..
มันได้ผ่านไปแล้ว
..
ณ ตอนนี้ มันเป็นเพียง ตัวเลข ตัวหนังสือ ที่กำลังผ่านไป
..
ยังมีความสำคัญอยู่ไหม กับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ ณ เวลานี้
..
ณ  ปัจจุบัน ที่กำลังกลายเป็นอดีต ไปทุกๆ วินาที
..
อดีต ที่รอวันเสื่อมสลาย
อนาคต ที่กำลังจะกลายเป็นปัุจจุบัน
.. และกำลังเคลื่อนย้าย กลายเป็นอดีต
..
และ รอวัน เสื่อมสลาย..
..
เหมือนชีวิตของเรา

ลืมไปแล้ว ว่าพิจารณาว่าอะไร
ประมาณว่า
ทำไม เรา ถึงเป็น เรา อยู่ ทุกวันนี้
เหตุต่างๆ ที่เกิดขึ้น
ผลต่างๆ ที่เกิดขึ้น
เรื่องราวต่างๆ มากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
มันส่งเสริม และเป็นเหตุ เป็นผล ต่อกัน
ที่ทำให้ เรา เป็น เรา
..
ซึ่งทั้งหมด มาจากความอ่อนแอ..
การหลีกหนีปัญหา การไ่ม่เผชิญหน้า
การหลบเลี่ยงสิ่งที่เกิดขึ้น
ซึ่งเหตุเพราะ ความอ่อนแอ..
..
เรา โต มา กับ ความ อ่อน แอ
..
เราถึงได้สร้างสิ่งต่างๆ ขึ้นมา
สร้างขึ้นมาเพื่อป้องกัน ความรู้สึกที่บอบบาง ของความเป็นคน ของการมีชีวิต
ทับซ้อน ซับซ้อน มากขึ้น ตามเวลาที่ผ่านไป

..
และ เรา ก็ไปยึด ไปหลง เกราะต่างๆ ว่ามันเป็นตัวเรา
แท้จริงแล้ว เรากำลังหลงกับความไม่มีตัวตนอยู่
หลงคิดว่า นี่คือเรา
ไปหลงในสิ่งที่ ไม่มีอะไรเลย..

จำได้ว่าเรื่องนี้ น้ำตาไหล มากมาย
ทั้งหลังขณะ พิจารณา และ เย็นวันนั้น รวมถึงอีกวันด้วย
และ รู้สึกพร้อมจะน้ำตาไหลได้อีกเรื่อยๆ ให้กับความอ่อนแอ

เป็นไปได้ยังไง..

จากการพิจารณาในวันนี้
ที่ได้เห็น ที่ได้รู้ ที่ได้สัมผัส อารมณ์ของจิต
เกิดความรู้สึกขึ้นภายใน อย่างชัดเจนว่า

เกิดอารมณ์จิตสะอื้นขึ้น..

เมื่อได้ลองคิดทบทวนถึงเรื่องราวต่างๆ ที่จิตได้เรียนรู้มา
พบว่า..
นี่ เป็นหนทางที่ถูกต้อง .. เป็นหนทางที่ทำให้เราก้าวไปข้างหน้าได้
เป็นสิ่งที่ใช่แล้ว กับการ ละ วาง ตัด .. ทำความเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัว
ด้วยความเป็นจริง ด้วยการเห็นจริง ด้วยการรู้ และเข้าใจมัน..

เมื่อเป็นอย่างนั้นแล้ว..
รู้สึกได้ทันทีเลยว่า .. หากเดินแบบนี้ต่อไป.. ในทางนี้
ซึ่งเป็นงานที่ทำอยู่นั้น ..
มันใช่.. และมันจะต้องเสร็จงานในสักวัน
จะสามารถ ละวาง ทุกสิ่งทุกอย่างได้..
..
ความรู้สึก มันใกล้เคียงกับว่า
เราจะตายแล้ว จะตายในวันพรุ่งนี้ มะรืนนี้
..
มันไม่ใช่แค่บอกว่า จะไปละ หรือ จะไปแล้ว..
แต่ว่า มันคือ..
เราจะไปข้างหน้าแล้ว..
เราจะไปแล้ว
จะไปจริงๆ แล้วนะ
..
และ
..ทุกสิ่งๆ ทุกๆอย่าง ที่มีอยู่รอบตัวในขณะนี้
จะกลายเป็นสิ่งที่ไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว
จะกลายเป็นสิ่งที่เราปล่อยวางได้ ละวางได้อย่างหมดจด
..
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความคิด ความรู้สึก ความเห็นต่างๆ อารมณ์ต่างๆ
และการยึดติด ยึดมั่น ในทุกๆอย่าง ที่เคยได้รับรู้ และ ได้เคยสัมผัส
..
..สิ่งต่างๆ ที่ได้ผ่านเข้ามาในชีิวิต ตั้งแต่อดีต
จนถึง ณ เวลานี ณ ขณะนี้
.. มันจะ..
..
มันจะไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไป..
..
.. มันเป็นอย่างนั้น .. มันรู้สึกอย่างนั้น
ทุกอย่าง.. ทุกอย่างจริงๆ
..
..
คนที่กำลังจะตาย คนที่กำลังจะจากไป เขามีอารมณ์กันแบบนี้หรือเปล่านะ
..
..
..
..
มันรู้สึก..
จิตสะอื้น ร่ำให้ อยู่ภายใน กับการที่ได้เข้าใจในสิ่งทั้งหลาย ถึงความเป็นจริง
..
และจากอารมณ์นี้ ที่เกิดขึ้น..
..
มันทำให้มีความรู้สึกต่อมา กับสิ่งรอบๆตัว ในขณะนี้เลย
ว่า..
ทุกสิ่งรอบเรา ล้วนแต่มีคุณค่า มีความหมาย.. มากขึ้น
ทุกอย่าง มีความงดงามอยู่ในตัวมันเอง
ไม่ว่าจะเป็นใคร ไม่ว่าจะเป็นอะไร ไม่ว่าจะเป็นสิ่งไหน
..
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่แย่ขนาดไหน
ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ที่เจ็บปวดขนาดไหน ทนทุกข์ขนาดไหน
หรือ เรื่องที่ดีขนาดไหน
ทำให้มีความสุขมากมายล้นฟ้าขนาดไหน อิ่มเอมเพียงใด

จะมากมาย.. มากมาย ยังไง
กับทุกสิ่ง ทุกอย่าง ทุกอารมณ์ ทุกความรู้สึก..
มัน..

มันเป็น เรื่องมหัศจรรย์ ที่เราได้มาอยู่ตรงนี้
ที่เราได้มาเจอกับทุกเรื่องราวในขณะนี้..
..
..
..
..
ทั้งหมดนี้..
.
มันรู้สึก..

สะอื้น อยู่ภายใน .. อย่างนี้..

จริงๆ..

ไม่ใช่เหตุผล
ไม่ใช่ตรรกะ
ไม่ใช่ถูกผิด
ไม่ใช่ดีเลิศ
ไม่ใช่เลวทราม
ไม่ใช่เศร้าหมอง
ไม่ใช่สดใส
ไม่ใช่งดงาม

ไม่ใช่ สิ่งใด
ไม่ใช่ อะไรเลย

..